holder

view construction, under, fortress core, photo René de Wit

 

KAPKAR/TFA-5W (for UNStudio)
architectural installation
Retreat, Fort Asperen, NL

I developed this temporary installation for the exhibition ‘Retreat’, at the invitation of Ben van Berkel and Caroline Bos (UNStudio). The theme retreat makes me think in the first instance of people who withdraw from the world for a time in order to find themselves. A location such as Fort Asperen would be extremely suitable in this regard. So suitable in fact that any intervention on my part designed to intensify this feeling would be merely superfluous. You could simply shut a door behind you and no-one would find you as you eternally revolved around the pivot of your thoughts. An interesting image, but a visit to the fort suggested another subject connected with the theme. A number of species on our planet go into hibernation, an extreme form of retreat. Without a hint of spirituality, these animals withdraw for a number of months to inaccessible places. Well hidden from predators or people. This familiar fact becomes interesting when this natural need interfaces with our built environment. What are the choices then? At a place like Fort Asperen it is certainly an issue. A number of bat species hibernate here, including some rare ones. In a fort abandoned long ago when it lost its function, these small creatures of the night have found the perfect ‘cave’ in which to safely withdraw. But cultural interest in this kind of building has grown considerably in recent years. In many places the forts and defenses associated with the Nieuwe Hollandse Waterlinie have been restored and assigned another function. Leisure and tourism often play a prominent role in this respect. But this fort distinguishes itself rather thrillingly from the rest: not only has it acquired protected status as a listed building, it also provides temporary winter accommodation for protected species. Both these aspects of the fort are the result of our irrepressible urge to expand. Unusual, exceptional things have to be protected from this urge. Yet now changes have to come, precisely in this abandoned place, where past decades have produced a symbiosis between artefact and nature. It is an interesting dilemma. Fort or bats? Or both? I simply have to accept the fact that these bats hibernate in the fort. I’ve never seen them hanging there, not even during a springtime visit. There are people who know where to find them, but it’s shrouded in secrecy. KAPKAR/TFA-5W, the construction that took possession of the air shaft last winter, has a relationship with the fort of total dependency. It unexpectedly managed to make its way inside, through the slits in the temporary roof above this shaft and then lodged itself there. Five structural arms penetrated the upper windows of the fort and wedged themselves behind the window openings. In contrast with the modest space and inconspicuous location occupied by the bats, this construction selected a prominent spot. Something is obviously afoot. The construction is mechanical but also has an animal quality. How did it get here, what is it doing here and will it ever go away again? If you assign this place another function, will fort and art live in harmony? This is a rare construction so it is only a matter of time before it is also accorded protected status. Then it will have the fort in its grip, literally and figuratively.

NL

Deze tijdelijke installatie is ontwikkeld voor de tentoonstelling ‘Retreat’ op uitnodiging van Ben van Berkel en Caroline Bos (UNStudio) Bij het thema ‘retreat’ denk ik in eerste instantie vooral aan mensen die zich voor een bepaalde tijd terugtrekken en afsluiten van de buitenwereldom tot zichzelf te komen. Een plek als Fort Asperen zou daar zeer geschikt voor zijn. Zelfs zo geschikt dat elke ingreep mijnerzijds om dit gevoel teintensiveren overbodig lijkt. Deur dicht en niemand kan je vinden. Je kuntbeeuwig ronddraaien om de spil van je gedachten. Weliswaar interessant, maar na bezoek aan het fort kwam ik op een ander aspect met betrekking tot het thema. Een aantal diersoorten op deze aarde houdt een winterslaap, een ultieme vorm van ‘retreat’. Zonder zweem van spiritualiteit trekken de dieren zich een aantal maanden terug op moeilijk te bereikbare plaatsen. Goed verstopt voor roofdieren of mensen. Dit is een oud en bekend gegeven, maar interessant wordt het wanneer deze natuurlijke behoefte raakt aan onze bebouwde omgeving. Wat zijn dan de keuzes? En dit speelt natuurlijk op een plek als Fort Asperen. Hier overwintert een aantal vleermuissoorten waaronder ook zeldzame. Deze kleine nachtdiertjes vonden ooit in het uit desinteresse verlaten fort de perfecte ‘grot’ om zich veilig terug te trekken. Maar de laatste jaren is de culturele interesse voor dit soort gebouwen weer sterk toegenomen. Op veel plaatsen worden de forten en stellingen behorende tot de Nieuwe HollandseWaterlinie gerestaureerd en herbestemd. Vaak speelt vrijetijdsbesteding en toerisme daarbij een prominente rol. Maar de spannende discrepantie dient zich aan dat niet alleen het fort inmiddels een beschermde monumentenstatus heeft verworven, maar ook de tijdelijke winterbewoners zijn een beschermde soort. Beide zijn het gevolg van onze ontembare uitbreidingsdrift. Bijzondere dingen worden daarom beschermd. Nu moeten er uitgerekend op deze verlaten plek, waar de afgelopen decennia een symbiose was ontstaan tussen artefact en natuur, veranderingen plaatsvinden. Dit is een interessant spanningsveld. Fort of vleermuis? Of allebei? Nu moet ik het feit dat deze vleermuizen in het fort overwinteren maar aannemen. Ik heb ze nog nooit zien hangen, ook niet tijdens een bezoek aan het fort in het voorjaar. Er zijn wel mensen die weten waar de dieren zich bevinden, maar er blijft een zweem van geheimzinnigheid omheen hangen. KAPKAR/TFA-5W, de constructie die de afgelopen winter bezit heeft genomen van de luchtschacht, heeft een totale afhankelijkheidsrelatie tot het fort. Het heeft zich langs de spleten van het tijdelijke dak boven deze luchtschacht volledig onverwacht naar binnen weten te dringen. Vervolgens heeft het zich daar genesteld. Vijf constructieve armen zijn de bovenste ramen van het fort binnengedrongen en hebben zich vastgeklemd achter de raamgaten. In tegenstelling tot de bescheiden ruimte en onopvallende plek die de vleermuizen innemen, heeft deze constructie gekozen voor een prominente plek. Direct wordt duidelijk dat er iets aan de hand is. De constructie is mechanisch, maar heeft ook iets dierlijks. Hoe is het hier gekomen, wat doet het hier, en hoe gaat het ooit weer weg? Gaan fort en kunst samen als je gaat herbestemmen? Omdat het hier om een zeldzame constructie gaat, is het natuurlijk alleen een kwestie van tijd voordat ook deze constructie een beschermde status krijgt. Dan heeft de constructie het fort zowel letterlijk als figuurlijk in zijn greep.

view on construction clamps, space around fortress core, photo René de Wit

view on construction clamps, space around fortress core, photo René de Wit

view on construction clamps, space around fortress core, photo René de Wit

view construction, under, fortress core, photo René de Wit

view construction and clamp, fortress core, photo René de Wit

view construction and clamp, fortress core, photo René de Wit

view construction, under, fortress core, photo René de Wit

Construction Model

model KAPKAR/ TFA-5W construction, photo by René de Wit

model KAPKAR/ TFA-5W construction, photo by René de Wit

model KAPKAR/ TFA-5W in fortress core, photo by René de Wit

model KAPKAR/ TFA-5W in fortress core, photo by René de Wit

model KAPKAR/ TFA-5W in fortress core, photo by René de Wit

model KAPKAR/ TFA-5W in fortress core, photo by René de Wit